Przewóz ładunków ADR i ATP

Szczególnie wymagające są przepisy dotyczące transportu ładunków ADR i ATP. Czym one są i jakich rozwiązań można użyć, aby dostarczyć je na miejsce?

ADR

Nazwa ładunków ADR pochodzi od międzynarodowej konwencji sporządzonej w Genewie, dotyczącej drogowego przewozu towarów i ładunków niebezpiecznych: L’ Accord européen relatif au transport international des marchandises Dangereuses par Route.

Każde przedsiębiorstwo, które zajmuje się transportem drogowym towarów niebezpiecznych, zobowiązane jest do ścisłej współpracy z doradcą do spraw bezpieczeństwa, nazywanego także „doradcą ADR”. Jego zadaniem jest pomoc przedsiębiorcom w sprostaniu wymaganiom konwencji, sporządzanie corocznych obowiązkowych sprawozdań oraz wprowadzenie i przestrzeganie odpowiednich procedur bezpieczeństwa.

W Polsce ładunki niebezpieczne mogą przewozić wyłącznie osoby, które ukończyły 21 lat, przeszły kurs ADR i zdały egzamin z pozytywnym wynikiem oraz takie, które spełniają odpowiednie wymagania określone w ustawie o ruchu drogowym.

Pojazdy, które przewożą ładunki ADR powinny być oznakowane specjalnymi tablicami. Ładunkami niebezpiecznymi mogą być:

  • materiały wybuchowe,
  • gazy palne,
  • gazy niepalne,
  • gazy trujące,
  • ciecze zapalne,
  • materiały stałe zapalne,
  • materiały samozapalne,
  • niebezpieczne w zetknięciu z wodą,
  • utleniające,
  • trujące,
  • zakaźne i inne.

ATP

Potocznie nazywane „ATP” to towary i artykuły spożywcze, które szybko się psują. W związku z tym muszą być przewożone w specjalnych warunkach, które określa międzynarodowa Konwencja ATP, sporządzona w Genewie w 1970 roku.

Reguluje ona między innymi:

  • wysokość temperatury, w której jest przechowywany towar,
  • warunki termiczne i wyposażenie, które musi posiadać pojazd,
  • zgodność z normami chłodzonych lub ocieplanych środków transportu,
  • procedury, metody pomiarów i kontrolę urządzeń chłodniczych oraz grzewczych.

Przewóz materiałów ADR

Każdy pojazd, który przewozi materiały niebezpieczne, powinien być wyposażony w homologowany ogranicznik prędkości, który pozwala na rozwinięcie maksymalnej prędkości pojazdu do 90 km/h.

Ponadto musi posiadać podstawowy sprzęt awaryjny:

  • co najmniej jeden klin pod koła,
  • dwa stojące znaki ostrzegawcze (np. trójkąty odblaskowe o barwie pomarańczowej lub kołki odblaskowe),
  • ubranie lub kamizelkę ostrzegawczą dla każdego, kto bierze udział w przewozie ładunku,
  • latarkę niezawierającą powierzchni metalowych.

Niezbędne są także dodatkowe środki zabezpieczenia, różniące się w zależności od właściwości przewożonego ładunku. Może to być:

  • sprzęt do ochrony dróg oddechowych (np. maska z pochłaniaczem),
  • środki ochrony indywidualnej (np. okulary, rękawice i obuwie ochronne).

Oprócz tego kierowca musi posiadać dokumenty, które uprawniają go do przewozu materiałów niebezpiecznych w razie kontroli.

Przewóz ładunków ATP

Środki transportu żywności powinny mieć odpowiednią konstrukcję, być właściwie zaprojektowane i przystosowane do przewożenia produktów spożywczych. Muszą zapewniać ochronę przed zanieczyszczeniem i utrzymać jakość towarów. Najważniejsze jest dostosowanie temperatury wewnątrz pojazdu. W tym celu należy zapewnić lodownię, chłodnię lub urządzenie grzewcze.

Ponadto transportery i kontenery używane do transportu żywności muszą być w bardzo dobrym stanie i zachować czystość, aby produkty spożywcze nie uległy zanieczyszczeniu.